Jedan mural (ne) čini proljeće

Tragom informacija da su u Srbiji, tačnije u Beogradu, počeli “padati murali” oslikani u “čast” ratnom zločincu Ratku Mladiću koji je ove godine pred Haškim tribunalom pravosnažno osuđen na doživotni zatvor zbog genocida i zločina protiv čovječnosti nad nesrpskim stanovništvom tokom rata u Bosni i Hercegovini, pokušavam sa aspekta pomnog posmatrača da se zapitam: da li su na pomolu neka nova vremena i da li će konačno i sa onu stranu Drine (a murala ima i sa ove strane Drine!) da zapušu neki novi (katarzični) vjetrovi koji bi i te kako pomogli da se konačno svi okrenemo ka budućnosti i da prestanemo da se valjamo u učmaloj balkanskoj žabokrečini?

Sve je počelo neki dan u dijelu Beograda zvanim Vračar, a koliko sam uspio saznati tamo živi stara beogradska raja, gdje se već nekoliko mjeseci nalazi “sporni” mural uz ćirilični natpis: “Đenerale nek je tvojoj majci hvala” (vrlo pismeno!?) nastao odmah nakon još jedne godišnjice genocida u Srebrenici. Znači da taj mural  već četiri mjeseca “krasi” jednu od najfrekventnijih vračarskih prometnica (ugao Njegoševe i ulice Alekse Nenadovića) – neko ga je “tajno” naslikao i možda zvuči paradoksalno ali jasno je da iza ovakvog posla ne može stajati neka neodgovorna balavurdija jer nepojmljivo je da se na javnom mjestu, na nekoj javnoj površini velikih dimenzija, danima nešto “šara” i da niko od nadležnih organa ni uhom nije mrdnuo da bi spriječio tu nakaradnu rabotu.

Nakon što je Inicijativa mladih za ljudska prava (YIHR) iz Beograda prijavila okupljanje da se 9. novembra (Međunarodni dan borbe protiv fašizma i antisemitizma) ukloni sporni mural, MUP Srbije je zabranio najavljeni skup uz obrazloženje da se skup otkazuje zbog rizika od “međusobnog fizičkog sukoba”.

Aktivistkinje Aida Ćorović i Jelena Jaćimović su bacanjem jaja “načele” mural zbog čega su privedene te istog dana puštene, a dan poslije (10.11.) je predstavnik Socijaldemokratske partije Srbije (SDPS) Đorđo Žujović “zalio” mural kantom kreča, izjavivši: “Da mural sa likom Ratka Mladića predstavlja ljagu na obrazu svakog građanina Srbije, bez obzira kom narodu pripadao, koje je vjere ili političke orijentacije”. Ubrzo nakon toga dolazi grupa mladića koja se dala na čišćenje  spornog mural kazavši “da su se organizovali zato što su opatriote”.

Iako se predstavnici zvanične vlasti iz Srbije svakodnevno razbacaju kojekakvim frazama tipa kako su oni za poštivanje prava i sljedbenici evropskih civilizacijskih tokova i normi, u slučaju murala razotkrivaju svoje pravo lice jer svojim (ne)postupanjem djeluju suprotno onome o čemu pričaju.

Fakat je da ogroman broj Srba (sa obje strane Drine) presuđenog zločinca Ratka Mladića doživljava kao heroja, ipak postoje glasovi razuma, kao što je na primjer Milan St. Protić, bivši diplomata i jedan od osnivača Demokratske stranke Srbije, koji javno ističe: “Da je porazno vidjeti da neko brani lik i delo čoveka koji je osramotio naš narod i koji je radio drugim narodima ono što su agresori kroz istoriju radili Srbima”. Po riječima Protića danas Mladiću kliču “neškolovani, primitivni ljudi, nasilnici i navijači”.

Kada smo već kod navijača odavno je poznato da su te skupine huligana pod okriljem vlasti i spremni su na sve jer imaju podršku od onih koji sanjaju snove i fantaziraju o nekakvom “srpskom svetu”.

Zato je ovaj, iznad svega hrabar, čin Aide Ćorović i Jelene Jaćimović te Đorđa Žujovića, te mnogih drugih znanih i neznanih aktivista, za poštovanje i pohvalu i za ponadati se da će murali početi nestajati kako sa zidova i fasada, tako i iz glava mnogih osoba koje još uvijek žive u lažnoj zabludi da se “celi svet” ukrotio protiv Srba i Srbije. Da će osuđujući “heroje” sa murala i  vrijeđajuće grafite koji još uvijek “krase” mnoge zidove i fasade srpskih gradova staviti tačku na jedno nakaradno vrijeme da se više nikada ne bi ponovilo.

Autor: Hakija Karić 
--